Archieven van architectuuropleidingen
De omgeving waarin een architect zijn opleiding heeft genoten, beïnvloedt niet zelden zijn latere werk. Zowel de onderwijsmethode als de persoonlijkheid van de docenten met wie de architect in spe in contact komt geven een bepaalde richting aan zijn ontwerpen. Denk maar aan de vele afgestudeerden van de Sint-Lucasscholen die eind 19de eeuw ontwierpen in een verwante neogotische stijl.
Archieven van architectuuropleidingen zijn dus niet alleen nuttig als bron voor onderzoek naar de architectuurcultuur en de geschiedenis van het architectuuronderwijs, maar vormen ook een aanknopingspunt voor onderzoek naar individuele architecten. Inschrijvingslijsten van opleidingen bevatten biografische informatie die de onderzoeker op weg kan helpen om andere bronnen op te sporen. Oudleerlingen van eenzelfde onderwijsinstelling groeperen zich in specifieke organisaties of gaan (tijdelijke) samenwerkingen aan. De archieven van architectuuropleidingen kunnen relaties tussen personen aan het licht brengen die niet uit andere bronnen naar voor komen.
Archieven van architectuuropleidingen zijn een rijke bron voor verder onderzoek naar de geschiedenis van het architectuuronderwijs in Vlaanderen. Veel opleidingen worden echter niet langer georganiseerd – denk maar aan de vele lokale academies waar architectuur werd onderwezen – en het archief is dus niet langer van belang voor de onderwijsinstelling zelf. De kans op verwaarlozing of vernietiging neemt toe.
Het CVAa neemt haar taak om dit erfgoed veilig te stellen ter harte en focust in 2011 op de archieven van architectuuropleidingen. Een overzicht van de architectuuropleidingen en de bewaarplaatsen van hun archieven moet de aanzet vormen voor een beter behoud en beheer. Verdere ontsluiting van de archieven kan bijkomend onderzoek stimuleren.